regenwormen

Afbeeldingsbron

Aardwormen (Lumbricus terrestris)

Aardwormkenmerken

regenwormen zijn opgebouwd uit vele kleine segmenten die bekend staan ​​als 'annuli'. Deze annuli zijn geribbeld en bedekt met minuscule haartjes die de grond vastgrijpen, waardoor de worm kan bewegen terwijl hij zijn spieren samentrekt. Op ongeveer een derde van de lengte van de worm bevindt zich een gladde band die bekend staat als het clitellum. Het clitellum is verantwoordelijk voor het afscheiden van het kleverige, heldere slijm dat de worm bedekt. Regenwormen variëren in grootte van 90 – 300 millimeter.

Regenwormen helpen de grond te bemesten door voedingsstoffen dichter bij het oppervlak te brengen. Regenwormen zijn wijdverbreid in Groot-Brittannië en Europa. Ze zijn in de meeste delen van de wereld geïntroduceerd. Ze leven in de bodem tot een diepte van 2 meter en voeden zich met rottend organisch materiaal in de bodem.

Regenwormen bewegen langzaam ondergronds en voeden zich met rottend organisch materiaal in de bodem. Ze scheiden verteerd materiaal uit als wormafgietsels en deze kunnen worden gezien als kronkelende klompjes modder aan het oppervlak van de grond. Deze gietstukken zijn zeer rijk aan voedingsstoffen omdat ze mineralen en voedingsstoffen bevatten die door de wormen .



Reproductie van aardwormen

Regenwormen zijn hermafrodiet en hebben zowel mannelijke als vrouwelijke voortplantingscellen. Ze kunnen zichzelf echter niet bevruchten en moeten een partner vinden om zaadcellen mee uit te wisselen. Regenwormen worden geslachtsrijp als ze ongeveer 4 weken oud zijn. Deze soort komt naar de oppervlakte om te paren. Copulatie, die tot een uur kan duren, houdt in dat twee wormen naast elkaar liggen met hun hoofd in tegengestelde richting wijzend. Tijdens het paren lijken de wormen alle andere externe prikkels buiten te sluiten en reageren ze niet op licht of aanraking. Door beide individuen komen grote hoeveelheden slijm vrij en terwijl ze dicht tegen elkaar aangedrukt worden, wordt sperma uitgewisseld. Nadat dit is voltooid, scheiden de wormen zich.

Na de paring begint het clitellum een ​​substantie af te scheiden die verhardt tot een ringachtige cocon, waarin de wormen eieren hebben en het sperma van haar partners wordt geplaatst. De cocon van 2 millimeter glijdt uiteindelijk van het hoofdeinde van de worm en sluit zich en wordt citroenvormig. Bevruchting vindt plaats in de cocon. Deze uitgebreide procedure is bedoeld om zelfbevruchting te voorkomen.

Regeneratie van aardwormen

Regenwormen hebben de mogelijkheid om verloren segmenten te vervangen of te repliceren, maar dit vermogen varieert per soort en is afhankelijk van de omvang van de schade.

Het is een algemeen aanvaarde overtuiging dat als je een worm doormidden snijdt, je twee levende wormen krijgt. Dit is niet waar. Als je een worm doormidden hakt, is het mogelijk dat de ene helft herstelt en geneest, maar de kans is groot dat je eindigt met twee helften van een dode worm.

Gedrag van de aardworm

Vaak zie je regenwormen in grote aantallen naar de oppervlakte komen na een regenbui. Er zijn drie theorieën voor dit gedrag.

De eerste is dat de drassige grond onvoldoende zuurstof heeft voor de wormen, daarom komen regenwormen naar de oppervlakte om de zuurstof te krijgen die ze nodig hebben en gemakkelijker te ademen. Regenwormen kunnen echter enkele weken onder water overleven als er zuurstof in zit, dus deze theorie wordt door sommigen verworpen.

Ten tweede komen sommige soorten naar de oppervlakte om te paren. Dit gedrag is echter beperkt tot enkele soorten.

Ten derde kunnen de wormen de vochtige omstandigheden aan de oppervlakte gebruiken om sneller te reizen dan ondergronds, waardoor ze sneller nieuwe gebieden koloniseren. Omdat de relatieve luchtvochtigheid tijdens en na regen hoger is, raken ze niet uitgedroogd. Dit is een gevaarlijke activiteit overdag, aangezien regenwormen snel afsterven wanneer ze worden blootgesteld aan direct zonlicht met zijn sterke UV-gehalte, en kwetsbaarder zijn voor roofdieren zoals vogels.

Instandhoudingsstatus van de aardworm

Regenwormen staan ​​niet op de rode lijst van de IUCN als bedreigd.