The Wolf Eel - Geen wolven of palingen, maar wonderen van de diepte

De Wolfpaling ( Anarrhichthys ocellatus ), is een boeiend wezen dat vaak wordt aangezien voor een paling. De naam helpt niet! Maar eigenlijk is het een soort ‘wolfvis’ en helemaal geen paling. Onder zijn zeewolfverwanten is de Wolfsaal uniek vanwege zijn langwerpige, palingachtige lichaam. Ze hebben allemaal een lang lichaam, maar niet zo lang als de wolfspaling.

Het is de enige nog bestaande soort in het geslacht Anarrichthys . Er zijn vier andere soorten zeewolf, waaronder de Atlantische zeewolf waaruit het geslacht bestaat Anarchie en samen vormen deze het gezin Anarhichadidae .

De Wolf Eel wordt gevonden in het noorden Stille Oceaan , vooral tussen Japan en het koude water van de Beringzee.

Uiterlijk en kenmerken van Wolf Eels

Wolf Eels kunnen uitgroeien tot zeer lange vissen. Het is bekend dat ze lengtes bereiken van bijna 8 voet lang (tot 7ft 10 in) en tot 18,4 kg (41 lbs) in gewicht! Ze kunnen dus langer worden dan een volwassen mens en ongeveer hetzelfde gewicht hebben als een middelgrote hond!

Volwassen wolfalen hebben grijze lichamen die zijn versierd met een aantrekkelijke mix van zwarte vlekken en banden, waardoor ze opvallen en gemakkelijk herkenbaar zijn. Ze kunnen ook een olijf- of bruinachtige tint op hun lichaam hebben, maar grijs komt het meest voor. Als jongeren zijn ze echter diep oranje van kleur, met zwarte vlekken langs de achterkant. Als jonge exemplaren kunnen ze er bijna slangachtig uitzien. Naarmate ze ouder worden, vervaagt de oranje kleur naar hun volwassen kleur.

Hun ogen zijn groot en mysterieus en kunnen er vanuit sommige hoeken griezelig bekend uitzien. Ze hebben vlijmscherpe tanden en zeer sterke kaken, die beide een cruciale rol spelen in hun dieet. Zoals de meeste vissen hebben ze borstvinnen en een enkele rugvin die zich langs hun lichaam uitstrekt, maar ze hebben geen buikvinnen.

Er is niet veel verschil tussen de geslachten, maar mannetjes zijn meestal een tikkeltje lichter, terwijl de vrouwtjes pronken met een donkerdere grijstint.

Verspreiding – Locatie en habitat

De Wolfpaling wordt voornamelijk aangetroffen in de noordelijke Stille Oceaan, met weinig aanwijzingen voor enige afwijking van deze wateren. Ze zijn dol op de koude wateren van de Beringzee nabij Japan en Rusland, maar zijn ook te vinden aan de andere kant van hun verspreidingsgebied rond de kusten van Noord-Californië. Ze worden meestal aangetroffen in ondieper water, in de buurt van riffen en dekking, maar het is ook bekend dat ze zo diep rondzwerven als ongeveer 220 meter (740 voet).

Van de waargenomen vissen houden de jongen nogal van open water, maar als volwassenen lijken ze in plaats daarvan de voorkeur te geven aan de knusse beslotenheid van rotsachtige schuilplaatsen, spleten en grotten in riffen. Deze gebieden met voldoende beschutting en vegetatie lijken hun favoriete leefgebied te zijn. Wanneer ze met een partner worden gekoppeld, zullen het mannetje en het vrouwtje hun grot of spleet samen delen, vaak voor het leven.

De levensstijl en het gedrag van Wolf Eels

Wolfalen houden niet van de schijnwerpers, maar het zijn nieuwsgierige vissen. Ze zijn zelden agressief, maar hebben wel een pijnlijke beet vanwege hun sterke tanden en kaken.

Hun unieke slangachtige zwemstijl heeft een charme, en het is waarschijnlijker dat je jongeren ziet rondzwemmen dan volwassenen. De oudere vissen blijven het liefst in hun dekking, wachtend op een prooi maar ook beschermd tegen roofdieren.

Het is bekend dat deze vissen zich monogaam gedragen als ze samenwerken met een partner, en ze zorgen allebei voor het uitbroeden van eieren – waarbij er altijd één in hun huis aanwezig is.

Dieet en voeding van Wolf Eels

Wolf Eels zijn goed uitgerust voor het eten van schaaldieren en zeedieren met een harde schaal. Ze hebben ongelooflijk scherpe hoektanden aan de voorkant en krachtige molaren aan de achterkant van hun zeer krachtige kaak. Dit geeft ze het perfecte gereedschap voor het vermalen van schelpen. Het is bekend dat ze eten krabben , zee-egels en zanddollars, mosselen en mosselen. Het is zelfs bekend dat ze jonge Pacifische octopus eten.

Jonge wolfsalen houden meer van zachtere, kleine vissen en het is bekend dat ze in gevangenschap wel 100 kleine vissen in één keer opslokken! Volwassen wolvenalen in gevangenschap lijken ook de voorkeur te geven aan een zachtere maaltijd, zoals inktvis, wat een gemakkelijkere maaltijd is. Als ze de keuze krijgen tussen een harde of een zachte maaltijd, zullen ze vaker wel dan niet voor de zachte kiezen.

Roofdieren en bedreigingen voor Wolf Eels

Ondanks hun grootte heeft de wolfspaling zijn vijanden, en er is altijd wel een grotere vis klaar om toe te slaan als hij de kans krijgt. Als volwassenen worden ze vaak belaagd door gewone zeehonden en ook vele soorten haai die hun wateren delen.

Als jonge exemplaren zijn er meer vissen die hiervan zullen profiteren. Vissen zoals kelpgroenling en roodbaars zullen zich tegoed doen aan jonge wolfspaling of, waarschijnlijker, aan wolfspalingeieren, omdat ze zorgen voor een gemakkelijke graai-en-ren-maaltijd.

Reproductie van wolfspaling

Zoals ik eerder in dit bericht heb vermeld, gelooft Wolf Eels in levenslange, monogame partnerschappen. Zodra ze ‘die ene’ hebben gevonden, paren ze voor het leven. Ze vinden misschien een nieuwe partner als een van hen sterft of wordt vermoord, maar als ze de kans krijgen, zullen ze een band voor het leven krijgen. Ze bereiken geslachtsrijpheid rond de leeftijd van 7 jaar en dit is het moment waarop ze een partner zullen vinden.

Het voortplantingsseizoen duurt elk jaar van oktober tot eind januari. Zodra een partner is gekozen, wikkelt het mannetje zich om het vrouwtje heen, met zijn hoofd dicht bij de buik. De vrouwelijke spoeling legt vervolgens haar eieren, die een legsel van maximaal 10.000 eieren kunnen zijn. Het mannetje zal de eieren vervolgens extern bevruchten.

Zodra alle eieren eruit zijn en bevrucht, zal het vrouwtje de eieren omwikkelen om er een bolvormige bal van te maken, en ze zal rond de eieren blijven gewikkeld om ze veilig te houden. Zodra ze klaar is met het voorbereiden van de eieren en zich op hun plaats heeft gevestigd, zal het mannetje zich ook omwikkelen om een extra beschermingslaag toe te voegen. Het vrouwtje zal de bal met eieren periodiek masseren om water en zuurstof in goede toevoer te houden. Na ongeveer vier maanden liefdevolle zorg komen de eieren uit, waardoor de volgende generatie in de oceaan wordt vrijgelaten.

Zodra de eieren opengaan, drijven de kleine larven, ongeveer zo groot als een pink (40 mm), mee met de oceaanstromingen. Ze smullen van kleine wezens zoals roeipootkreeftjes en andere kleine zeezwervers. Na een tijdje beginnen ze vrij te zwemmen in de diepere delen van de oceaan.

Naarmate deze jonge wolfsalen opgroeien, gaan ze dichter bij de kust op onderzoek uit en zoeken ze op de oceaanbodem naar lekkere lekkernijen. Als ze een bijzondere partner en een knus plekje op een rotsachtig rif vinden, maken ze er hun thuis van en blijven daar meestal de rest van hun dagen. En zo begint de cyclus opnieuw.

Levensduur van wolfspaling

Er zijn veel fasen in het leven van een wolfspaling. Beginnend als een ei, dan als larve, tot hun oranje juveniele vorm en uiteindelijk hun grijsachtige of bruinachtige volwassen vorm. In alle stadia kunnen ze in het wild tot 20 jaar leven, mogelijk iets langer in gevangenschap.

Bevolking en natuurbehoud

Aangenomen wordt dat de populaties Wolfpaling stabiel zijn. Ze zijn niet het doelwit van enige industriële of commerciële visserij en er is dus geen menselijke vraag naar voedsel voor hen. Ze verschijnen soms in de netten of vallen van vissers, maar meestal niet opzettelijk.

Stabiele populaties kunnen in stand worden gehouden door ervoor te zorgen dat hun rots-, grot- en rifhabitats gezond en in goede staat worden gehouden. Een taak die nog lastig kan blijken gezien de steeds veranderende klimaatuitdagingen die voor ons liggen.

Momenteel zijn ze echter veilig, zijn de populaties stabiel en hebben ze als zodanig de IUCN-status ‘Minste zorg’.

5 leuke feiten over wolfspaling voor kinderen

Wolf Eels zijn geen echte palingen; ze zijn eigenlijk een soort zeewolf!
Als ze jong zijn, hebben ze een fel oranje kleur.
Hun achterste tanden zijn zo sterk dat ze harde schelpen kunnen verpletteren alsof het chips zijn.
Een vrouwtjeswolfspaling kan in één keer maar liefst 10.000 eieren leggen.
Ze spelen graag verstoppertje in rotsachtige schuilplaatsen onder water.