Waarom bewegen luiaards langzaam?

Weet jij het antwoord op de vraag: 'Waarom zijn luiaards traag?' Zo niet, dan kom je er zo achter. Luiaards zijn enkele van de langzaamste dieren op aarde, maar daar is een goede reden voor. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is het niet omdat ze lui zijn!

In deze blogpost bespreken we de verrassende waarheid over waarom luiaards zo langzaam bewegen en welke voordelen het voor hen heeft. Blijf lezen voor meer informatie!

luiaards zijn middelgrote zoogdieren die in de regenwouden van Midden- en Zuid-Amerika leven.

De luiaard dankt zijn naam aan zijn langzame beweging, hij is niet lui, maar traag. De luiaard is het langzaamste zoogdier op aarde. In totaal zijn er zes soorten luiaards.

Luiaards behoren tot de families 'Megalonychidae' en 'Bradypodidae', onderdeel van de orde 'Pilosa'. De meeste wetenschappers noemen deze twee families de 'Folivora' onderorde, terwijl sommigen het 'Phyllophaga' noemen.

Waarom bewegen luiaards langzaam?

Door langzaam te bewegen kan de luiaard roofdieren vermijden; ze hebben ook een langzaam verteringsproces, dus het kan lang duren om voedsel in energie om te zetten. Luiaards willen niet onnodig energie verspillen.

De belangrijkste vormen van bescherming van een luiaard zijn zijn camouflage (sterk verhoogd door de coating van algen die op zijn vacht groeien) en zijn zeer langzame beweging. Door deze aanpassingen verdwijnt de luiaard vrijwel in het bladerdak van het regenwoud.

In de bomen hebben luiaards een goede camouflage en langzaam bewegend trekken ze geen aandacht. Pas tijdens hun zeldzame bezoeken aan het maaiveld worden ze kwetsbaar.

Sommige luiaards hebben kolonies van groene algen die hun vacht bedekken, wat zowel bijdraagt aan het camouflage-effect als aan de luiaards die de algen likken tijdens het verzorgen. Luiaardbont vertoont gespecialiseerde functies. De buitenste haren groeien in een richting tegengesteld aan die van andere zoogdieren.

De belangrijkste roofdieren van luiaards zijn de jaguar , de harpij adelaar en mensen.

De meeste sterfgevallen door luiaards in Costa Rica zijn het gevolg van contact met elektrische leidingen en van stropers. Hun klauwen bieden ook een ander onverwacht afschrikmiddel voor menselijke jagers - wanneer ze ondersteboven in een boom hangen, worden ze op hun plaats gehouden door de klauwen zelf en vallen ze vaak niet naar beneden, zelfs niet als ze van onderaf worden beschoten.

Luiaards hebben zeer grote, gespecialiseerde, langzaam werkende magen met meerdere compartimenten waarin symbiotische (het samenleven van twee verschillende organismen) bacteriën de taaie bladeren afbreken.

Luiaards zijn alleseters. Ze mogen eten insecten , klein hagedissen en aas, maar hun dieet bestaat voornamelijk uit knoppen, zachte scheuten en bladeren (inclusief bladeren van de cecropia-boom). Vroeger dacht men dat ze voornamelijk cecropia-bladeren aten omdat ze vaak werden gezien in cecropia-bomen. Het blijkt dat ze ook in veel andere bomen leven, maar daar niet zo gemakkelijk te zien zijn als in cecropia-bomen.

Luiaards hebben een lage stofwisseling en een lage lichaamstemperatuur (91° Fahrenheit). Dit houdt hun voedsel- en waterbehoefte tot een minimum beperkt. Ze hebben kleine kiezen die ze gebruiken om hun bladvoedsel op te kauwen. Hun maag heeft veel afzonderlijke compartimenten die worden gebruikt om de taaie cellulose (een bestanddeel van plantaardig materiaal dat ze eten) te verteren.

Maar liefst tweederde van het lichaamsgewicht van een goed gevoede luiaard bestaat uit de maaginhoud en het spijsverteringsproces kan wel een maand of langer duren. Toch leveren bladeren weinig energie en gaan ze daar mee om door allerlei besparingsmaatregelen.

Ze hebben een zeer lage stofwisseling (minder dan de helft van wat verwacht wordt voor een wezen van hun grootte) en behouden lage lichaamstemperaturen wanneer ze actief zijn (30 tot 34 graden Celsius of 86 tot 93 graden Fahrenheit) en nog lagere temperaturen wanneer ze rusten.

Luiaards bewegen alleen als dat nodig is en zelfs dan heel langzaam. Ze hebben ongeveer half zoveel spierweefsel als andere dieren van vergelijkbaar gewicht. Ze kunnen met een iets hogere snelheid bewegen als ze direct gevaar lopen door een roofdier (4,5 meter (15 voet) per minuut), maar daarbij verbranden ze grote hoeveelheden energie.

Van de zes soorten heeft slechts één, de Maned Three-toed Sloth, een classificatie van 'bedreigd' op dit moment. De voortdurende vernietiging van de bossen in Zuid-Amerika kan echter binnenkort een bedreiging vormen voor de anderen.